Ik ben werkzaam in het sociale domein als straathoekwerker. Ik zie dat de maatregelen desastreuze gevolgen hebben onder de jongeren, de toekomst van ons land. Het ontstane leed is voor mij nu al zeer zichtbaar. In de praktijk zie ik dit bij diverse voorbeelden: 

Een jongere die ik spreek, waarvan buiten zijn werk zijn sociale bezigheid, het café is weggevallen. De jongere ontvlucht nu de realiteit en gamed online, regelmatig het hele weekend door. De realiteit van het heden maakt hierbij plaats voor een andere wereld, zonder al deze huidige problemen. Dit maakt dat hij zich in de echte wereld verwaarloosd. 

Een knul van 15 die ik spreek en zich hulpeloos voelt, hij ontvlucht van de thuissituatie met een agressieve vader die zijn baan is verloren door de crisis en die moeder en kids uit wanhoop het huis uit jaagt. Hij voelt zich zo hulpeloos dat hij verslaafd is geraakt aan Haze om zijn gedachten maar te onderdrukken. Hij was enorm aan het opzien tegen 21.00 uur, dan gaat de avondklok in en moeten ze weer naar huis... Dan liever buiten blijven en "de boete pakken" of ergens in een kelderbox met vrienden bijeenkomen.

Groepen jongeren die zich vervelen buiten, denk aan de zogenoemde avondklokrellen, waarbij onder andere het jongerenwerk ontzettend hard heeft moeten werken om het in onze stad rustig te blijven houden. Dit is redelijk gelukt, maar de sfeer op straat was ontzettend gespannen. Ik vond dit surrealistisch en eng. De kranten stonden hier vol van, ik praat de rellen en verveling niet goed, maar ik snap de jongeren ergens ook wel. Als de sportclub dicht is, of het jongerencentrum gesloten. Wat moet je dan? 

Wat en wanneer komt er perspectief met een overheid die alleen kijkt naar de cijfers en onder andere de toekomst van ons land (de jeugd) hierbij vergeet? Gelukkig is de avondklok er nu af, mijn doelgroep heeft nu iets meer bewegingsvrijheid, maar voor hoelang? Ik ben bang dat in het najaar, net als in 2020 de maatregelen weer worden opgeschroefd. Het vaccin is niet helpend, er komen nieuwe varianten aan en wij blijven in cirkels ronddraaien. Toch blijf ik mijn best doen en mij zo goed mogelijk voor de jongeren in mijn stad inzetten, ik ben dankbaar dat ik regelmatig een luisterend oor kan zijn voor de jongeren. 

Er ontstaan landelijk mooie initiatieven, zoals buitensporten en boodschappen doen voor de ouderen. Mensen worden en blijven hier creatief in, maar ik hoop toch echt enorm dat we snel uit deze bizarre tijd komen!