Als trainer binnen o.a de jeugdzorg komt corona en alle maatregelen eigenlijk altijd wel ter sprake.
Wat betekent het als huisbezoeken beperkt zijn en daarin de maatregelen voorop staan? Zeker als je weet dat juist in deze tijd de situaties thuis nijpender worden. Een wijkagente die ik sprak vertelde dat ze meer appjes krijgt van jongeren die het niet meer zien zitten en een noodkreet uitspreken en zelfs denken aan zelfmoord.

Hulpverleners die wel meer het contact zouden willen zoeken maar de basis is geworden dat gesprekken online plaatsvinden. Ik denk dat het niet heel erg ingewikkeld is om te schetsen wat dit betekent voor de groep jongeren die al begeleiding kregen omdat ze het niet makkelijk hebben. Er is voor hen veel weggevallen wat voor hen essentieel is in de fase waarin ze zitten. Dat bouwt “iets” op dat kan bijna niet anders. Bij de een is dat frustratie en boosheid en bij de gevoelens van verdriet en neerslachtigheid. Maar elke dag speelt in mijn hoofd de vraag “hoelang en hoeveel mogen we nog van hen vragen”. En hoe lang mag de functie van jeugdzorg beperkt worden door alle maatregelen met alle gevolgen van dien.